ອ່ານປຶ້ມ What I Wish I Knew When I Was 20 ຕອນເຊົ້າລະຫວ່າງນັ່ງຖ້າສຳພາດ VISA ອ່ານຮອດບົດທີ 4 ເຂົາເຈົ້າເວົ້າຮອດກໍລະນີສຶກສາຂອງ David Rothkopf (ປັດຈຸບັນເປັນ CEO ບໍລິສັດ Garten Rothkopf ເຮັດກ່ຽວກັບການໃຫ້ຄຳປຶກສາລະດັບນານາຊາດ) ເດວິດເປັນນັກສວຍໂອກາດໂດຍທຳມະຊາດ ບໍ່ມັກຖ້າໃຫ້ໃຜຍື່ນໂອກາດມາໃຫ້ໂຕເອງ ຢາກໄດ້ຫຍັງ ຄິດວ່າອັນໃດດີ ຄວນເຮັດ ກໍລົງມືເຮັດເອງ ບໍ່ຖ້າໃຜມາບອກ
ບໍລິສັດທຳອິດທີ່ເດວິດສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນມີຊື່ວ່າ International Media Partners ເຊິ່ງເນັ້ນການຈັດການປະຊຸມໃຫ້ກັບບັນດາ CEO ຊັ້ນນຳຕ່າງໆ. ຄຳຖາມທີ່ຕາມມາສຳລັບບໍລິສັດຕັ້ງໃໝ່ນີ້ກໍຄື ເຮັດແນວໃດຈຶ່ງຈະໄດ້ບັນດາຜູ່ບໍລິຫານລຳດັບສູງທີ່ມີຄວາມສຳຄັນ ແລະຫາໂຕຍາກມາປະຊຸມຮ່ວມກັນໃຫ້ໄດ້. ເດວິດ ແລະໝູ່ຂອງລາວຈຶ່ງຕ້ອງສ້າງແຮງຈູງໃຈບາງຢ່າງຂຶ້ນມາ ໂດຍທີມຂອງເດວິດລົງຄວາມເຫັນກັນໃນເວລານັ້ນວ່າ ຖ້າບໍລິສັດເຮົາໄດ້ Henry Kissinger ມາເວົ້າໃນງານປະຊຸມ ກໍໍໜ້າຈະເປັນແມ່ເຫຼັກດຶງດູດທີ່ດີ (Kissinger ເປັນລັດຖະບຸລຸດ ແລະນັກລັດຖະສາດຊາວອາເມລິກາ ແຕ່ເກີດຢູ່ເຢຍລະມັນ ແລ້ວກໍເຄີຍໄດ້ຮັບຮາງວັນໂນເບວສາຂາສັນຕິພາບຕອນປີ 1973 ນຳ) ແຕ່ເຮັດແນວໃດລະ ຈຶ່ງຊິດຶງໂຕ Kissinger ມາເວົ້າໄດ້?
ພໍຮອດຄິວແລ້ວກໍໄປ ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າໄປກວນ “ຈຸດຢືນ” ຫຍັງຂອງລຸງຜູ່ສຳພາດ ຄິດວ່າຄືຊິເປັນນຳຕອນເຮັດ ten-print (ສະແກນນິ້ວມືທັງ 10) ແລ້ວເຮົາກໍຢືນຢູ່ບໍ່ເວົ້າຫຍັງ ເພາະຄິດວ່າລາວຊິຖາມເອງ ລຸງເພິ່ນກໍເລີຍເວົ້າຂຶ້ນມາວ່າ “If you don’t want to do this then we don’t have to.” ເຮົາຟັງແລ້ວກໍງົງ ອ້າວ ອີ່ຫຍັງຫວະ ກໍເລີຍຖາມວ່າ “What should I do?” ພໍເທົ່ານັ້ນລະ ກໍເລີຍຄິດອອກວ່າ ບໍ່ໄດ້ເອົາເອກະສານຫຍັງໄປນຳເລີຍ ປົກກະຕິເຂົາເຈົ້າຈະມີ VISA letter ຫຼື support letter ໄປ ແຕ່ຂອງເຮົາຂໍເອກະສານນຳບໍລິສັດບໍ່ທັນ ກໍເລີຍບໍ່ມີ ເຊິ່ງກໍບໍ່ຮູ້ຊິມີເຮັດຫຍັງ ເພາະໃນຄວາມເປັນຈິງ ເຄີຍໄປ 2 ເທື່ອແລ້ວ ໄປກໍກັບຕາມນັ້ນທຸກເທື່ອ ແຕ່ກໍຄືວ່າຫັ້ນລະ ເພິ່ນມີກົດລະບຽບຂອງເພິ່ນ ຕ້ອງເຄົາລົບກົດລະບຽບປະເທດເຂົາເຈົ້າ